طبق گزارش اداره خدمات سوء مصرف مواد و بهداشت روانی آمریکا، در دهه گذشته افسردگی در میان جوانان آمریکایی (18-25 ساله) تقریباً دو برابر شده و در سال 2020 به 17 درصد رسیده است. این پدیده به عنوان "افسردگی پس از فارغالتحصیلی" شناخته میشود و اگرچه دلایل این وضعیت متفاوت است، اما نمیتوان از تأثیر محیط غافل شد. برای چندین فارغالتحصیل - که در محیطهای حومهای بزرگ شدهاند - دانشگاه اولین تجربه زندگی در مکانی متفاوت است. بسیاری از شهرهای دانشگاهی شامل ساختمانهای اجتماعی مانند مراکز دانشجویی، کتابخانهها و سالنهای غذاخوری هستند که مجموعهای از امکانات عمومی خوب ایجاد میکنند. همچنین خوابگاههای دانشجویی دارند، جایی که دانشجویان در طول سال تحصیلی در آن زندگی میکنند. در این سبک زندگی، افراد به تمام نیازهای خود نزدیک هستند.
به همین دلیل، بزرگسالان اغلب از دانشگاه به عنوان "بهترین سالهای زندگی" یاد میکنند، چون در برخی موارد واقعاً همینطور است. سالهای دانشگاه به عنوان پلی به سوی تمام امکانات و مزایای زندگی در مناطق شهری عمل میکند - تا زمانی که فارغالتحصیل میشوید. سپس باید به خانه پدری خود در حومه شهر بازگردید و ناگهان همه امکاناتی که داشتید ناپدید میشوند. دوستان جدید دانشگاهیتان هم که میتوانستند جایگزین محیط متنوع شوند، آنها نیز به محلههای دوردست و پراکنده بازگشتهاند، احتمالاً دهها یا صدها کیلومتر دورتر از شهر شما.
حال باید از خود بپرسیم چند درصد از این افراد حاضرند به شهر خود برگردند؟ شهر دانشگاهی تا چه اندازه ظرفیت پذیرش و ماندن این افراد در خود را دارد؟