«روبوتاکسیها با وعدههای ایمنی، دسترسی و مزایای زیستمحیطی ظاهر شدند. جذابیت آنها واضح است: تاکسیهای بدون راننده نیاز به رانندگان انسانی را از بین میبرند، به طور نظری خطای انسانی در تصادفات را کاهش میدهند و هزینههای حملونقل عمومی را پایین میآورند.» اما همانطور که یک مقاله در Cities of the Future توضیح میدهد و Planetizen نیز به آن پرداخته است، تأثیر آنها بر سایر بخشهای سیستم حملونقل و زیرساختهای شهری هر روز بیشتر آشکار میشود.
برای مثال، شرکت Waymo پروتکلهای ایمنی گسترده خود را تبلیغ میکند، به طوری که هر وسیله نقلیه به مجموعهای از حسگرها از جمله لیدار، رادار و دوربینها مجهز است که میتوانند با دقت بیشتری نسبت به بینایی انسان عمل کنند. دادههای اولیه نشان میدهند که در محیطهای کنترل شده، روبوتاکسیها نرخ تصادف کمتری نسبت به خودروهای دارای راننده دارند، اما تصادفهای پرخبر خودروهای خودران باعث ایجاد جو بیاعتمادی شده است.
«راهاندازی این فناوری میتوانست روانتر باشد. شهرهایی مانند سانفرانسیسکو قبلاً مشکلاتی را با تعامل ضعیف این وسایل نقلیه با خدمات اضطراری و مسدود کردن لاین حملونقل عمومی مشاهده کردهاند که باعث ناامیدی مقامات و ساکنان شده است. حوادثی که در آن خودروهای خودران به طور ناگهانی در ترافیک توقف میکنند یا با امدادگران اضطراری تداخل دارند، نگرانیهایی را در مورد آمادگی این وسایل نقلیه برای طبیعت پیشبینیناپذیر رانندگی شهری برانگیخته است. در پاسخ به این مسائل، برخی از ساکنان تلاش کردهاند با قرار دادن مخروطهای ترافیکی بر روی کاپوت این خودروها، این وسایل نقلیه را غیرفعال کنند، زیرا اعتقاد دارند که این خودروها ممکن است به جای بهبود وضعیت، ترافیک و ایمنی عمومی را بدتر کنند.»